F1 2017Australia  Chiny  Bahrajn  Rosja  Hiszpania  Monako  Kanada  Azerbejdżan  Austria  Wielka Brytania  Węgry  Belgia  Włochy  Singapur  Malezja  Japonia  USA  Meksyk  Brazylia  Abu Zabi
  Logowanie (serwis)
Użytkownik:Hasło:
 
Rejestracja
 
  Grupy artykułów
Formuła 1 ogólnie
Liczba artykułów: 112, najnowszy:
Monako okiem fana F1
Wywiady Wyprzedź mnie!
Liczba artykułów: 38, najnowszy:
Rozmawiamy z Robinem Frijnsem - o Audi, Red Bullu i trudach Formuły 1
Spojrzenie akkima co rymem zacina
Liczba artykułów: 60, najnowszy:
Wyścig obejrzałem, rymem opisałem: Brazylia 2012
Relacje z wyścigów F1 i innych wydarzeń
Liczba artykułów: 36, najnowszy:
Verva Street Racing 2016 z perspektywy Wyprzedź Mnie!
Recenzje książek, gier i filmów
Liczba artykułów: 11, najnowszy:
'Mark Webber. Moja Formuła 1' - recenzja Wyprzedź Mnie!
Inne serie wyścigowe
Liczba artykułów: 21, najnowszy:
Dakar 2016 - prezentacja samochodów
Historia kierowców
Liczba artykułów: 26, najnowszy:
Niedoceniony mistrz świata - historia Damona Hilla (część 3)
Historia zespołów
Liczba artykułów: 17, najnowszy:
Bruce McLaren - początek sportowej legendy
Historia torów
Historia samochodów
Liczba artykułów: 1, najnowszy:
McLaren MP4/4 - najlepszy bolid w historii F1
Zrozumieć Formułę 1
Liczba artykułów: 21, najnowszy:
Zawieszenie FRIC - o co tyle krzyku?
Technika
Liczba artykułów: 22, najnowszy:
Ferrari 458 GT2 - nowe auto Kuby Giermaziaka
Bezpieczeństwo z Allianz
Liczba artykułów: 71, najnowszy:
Koniec sezonu, początek pracy
Materiały prasowe zespołów i dostawców
Liczba artykułów: 33, najnowszy:
Przewodnik Renault: Regulowane tylne skrzydło

Gilles Villeneuve

Historia torów, 6 czerwca 2004, wyświetlenia: 6465
Marek Roczniak<< | lista | >> | T- | T+
Formuła Jeden do Kanady po raz pierwszy zawitała w 1967 roku. Inauguracyjny wyścig o Grand Prix tego kraju odbył się na torze Mosport Raceway w Ontario, a zwyciężył w nim Jack Brabham za kierownicą auta własnej konstrukcji. Jako, że w kraju tym od wieków toczy się wewnętrzna rywalizacja pomiędzy mówiącymi po francusku mieszkańcami Quebecu i anglojęzyczną ludnością Ontario, wyścigi początkowo odbywały się na przemian na torze Mosport i na znajdującym się w Quebecu obiekcie Mont-Tremblant. Ten ostatni kierowców Formuły 1 gościł jednak tylko dwukrotnie – w 1968 i 1970 roku, zanim uznano, iż jest zbyt niebezpieczny. W tej sytuacji przez kolejnych siedem lat (z wyjątkiem przerwy w 1975 roku) wyścig o Grand Prix Kanady rozgrywany był już tylko na torze Mosport. Dopiero po pojawieniu się wschodzącej gwiazdy Formuły 1 z francuskojęzycznej części Kanady, Gilles'a Villeneuve'a, który w sezonie 1978 miał reprezentować barwy zespołu Ferrari, władze Quebecu doszły do wniosku, iż potrzebny jest im nowy tor.

../img/tory/mosport_park.jpg
Tor Mosport Raceway

Budowa zupełnie nowego, permanentnego toru pochłonęłaby zarówno mnóstwo czasu, jak i środków, więc trzeba było znaleźć inne rozwiązanie. Najlepszym wyjściem wydawało się być połączenie w pętlę dróg na znajdującej się w pobliżu Montrealu wysepce Ile Notre Dame. Wyspa ta została utworzona na prowadzącej w głąb Ameryki Północnej rzece Św. Wawrzyńca, a jej głównym celem było goszczenie w 1967 roku międzynarodowych targów Expo 67. Niespełna dziesięć lat później na utworzonym wewnątrz wyspy basenie odbyły się zawody wioślarskie w ramach letniej olimpiady (Montreal 1976), a po igrzyskach Ile Notre Dame stała się publicznym parkiem. Znajdujące się tam drogi stosunkowo niskim nakładem około dwóch milionów dolarów udało się przeistoczyć w częściowo tymczasowy i częściowo permanentny tor Grand Prix, który zaprojektował Roger Peart. Obiekt ten do użycia gotowy był już w 1978 roku, a rozegrany na nim w październiku inauguracyjny wyścig okazał się wielkim sukcesem. Nie mogło być inaczej, skoro ku wielkiej uciesze licznie zgromadzonych fanów swoje pierwsze zwycięstwo w karierze odniósł właśnie Gilles Villeneuve.

../img/artykuly/tory/gilles_villeneuve_orig.gif
Pierwotny układ toru im. Gilles'a Villeneuve'a. Ilustracja: Motor Racing Circuits Database

W następnym roku na noszącym wówczas jeszcze nazwę Ile Notre Dame torze triumfował kierowca Williamsa, Alan Jones, powtarzając to osiągnięcie również i w 1980 roku, kiedy to przypieczętował wywalczenie jedynego w swojej karierze tytułu mistrzowskiego. Australijczyk podczas pierwszego startu zderzył się ze swoim głównym rywalem, Nelsonem Piquetem (Brabham), co doprowadziło do karambolu i wyścig został wstrzymany. Za drugim razem Jones zdołał już bez problemu wyprzedzić Brazylijczyka, któremu w dodatku po 24 okrążeniach wysiadł silnik i w ten właśnie sposób rozstrzygnęła się wówczas walka o tytuł mistrzowski. W 1981 roku wyścig o Grand Prix Kanady odbył się w strugach deszczu, a wygrał go dzięki przewadze deszczowych opon Michelin Jacques Laffite (Ligier). Trzeci na mecie zameldował się Villeneuve, jadący wówczas za kierownicą niezbyt konkurencyjnego Ferrari 126 CK. Niestety był to jego ostatni występ w domowym wyścigu, gdyż miesiąc przed kolejną edycją Grand Prix Kanady zginął w wypadku podczas kwalifikacji na belgijskim torze Zolder.

Dla uczczenia pamięci Villeneuve'a tor Ile Notre Dame został nazwany jego imieniem. Nastroju panującego podczas wyścigu o Grand Prix Kanady w 1982 roku nie poprawił poważny wypadek włoskiego kierowcy Riccardo Palettiego (Osella), który tuż po starcie wpadł na stojącego w miejscu partnera Villeneuve'a, Didiera Pironiego (Ferrari) i w wyniku odniesionych obrażeń zmarł później w szpitalu. Wyścig ten wygrał reprezentujący nadal barwy Brabhama Piquet. W kolejnych latach wygrywali tutaj Rene Arnoux (Ferrari), znowu Piquet, Michele Alboreto (Ferrari) i Nigel Mansell (Williams). W 1987 roku ze względu na spór pomiędzy władzami Formuły 1 i organizatorami o kolidujące ze sobą umowy sponsorskie z kanadyjskimi producentami piwa (Molson i Labatt), wyścig o Grand Prix Kanady został usunięty z kalendarza. Przerwa została wykorzystana do modyfikacji toru. Utworzona została długa prosta startowa, obok której stanął używany do dzisiaj kompleks boksów i wieża kontrolna.

Po dwuletniej przerwie kierowcy Formuły 1 ponownie zjawili się w Kanadzie – tym razem zwyciężył jadący McLarenem Ayrton Senna, który triumfował również w 1990 roku, będącym końcem ery silników z turbodoładowaniem. W kolejnym sezonie bliski odniesienia drugiego zwycięstwa był Mansell, jednak pospieszył się nieco ze świętowaniem i chęć pomachania kibicom na trybunach przypłacił zgaśnięciem silnika w swoim Williamsie. Z wpadki Brytyjczyka skorzystał Piquet (Benetton), odnosząc trzecie zwycięstwo na tym torze i zarazem ostatnie w karierze. W 1993 roku po jedenastu próbach jedyne zwycięstwo w Kanadzie odniósł czterokrotny mistrz świata Alain Prost (Williams), a w tym samym roku na torze nazwanym imieniem swojego ojca Jacques Villeneuve wygrywa wyścig juniorskiej Formuły Atlantic.

Przed kolejnym wyścigiem położony na wyspie Ile Notre Dame tor uległ drobnej zmianie. Modyfikacja polegająca na umieszczeniu tymczasowej szykany z opon zaraz przed łagodnym zakrętem Casino, była następstwem tragicznej śmierci Senny na torze Imola i miała na celu spowolnienie bolidów. Dodatkowo pierwszy zakręt został nazwany imieniem Brazylijczyka. Na tak zmodyfikowanym torze w 1994 roku pierwsze z wielu zwycięstw w Kanadzie odniósł reprezentujący wówczas barwy Benettona Michael Schumacher. Na kolejne zwycięstwo Niemiec musiał jednak zaczekać do 1997 roku, a w międzyczasie triumfowali tu Jean Alesi (Ferrari), dla którego było to jedyne zwycięstwo w karierze i Damon Hill (Williams). Tymczasem Jacques Villeneuve musiał zadowolić się drugą pozycją podczas pierwszej wizyty za kierownicą bolidu Formuły 1 na torze imienia swojego ojca. Drugie zwycięstwo Schumachera nastąpiło w dosyć nieprzyjemnych okolicznościach, gdyż ze względu na poważny wypadek Oliviera Panisa (Prost) wyścig został przerwany na 54 okrążeniu. Francuz na szczęście wyleczył kontuzję nóg, po której dzisiaj nie ma już śladu.

Z późniejszych wyścigów warto jeszcze odnotować Grand Prix Kanady z 1999 roku, kiedy to trzej mistrzowie świata: Hill, Villeneuve i Schumacher po kolei rozbijali się na ostatniej szykanie. Skorzystał z tego Mika Hakkinen (McLaren), odnosząc jedyne zwycięstwo na torze im. Gilles'a Villeneuve'a. Ostatnie zmiany w układzie tego obiektu zostały przeprowadzone na żądanie FIA w 2002 roku i obejmowały cofnięcie ostatniego ostrego nawrotu o 30 metrów, nowy wyjazd z boksów oraz poszerzenie pierwszych zakrętów o dwa metry. Po 2003 roku wyścig o Grand Prix Kanady o mały włos nie został usunięty z kalendarza Formuły 1, co było związane z wprowadzeniem w tym kraju zakazu reklamy wyrobów tytoniowych. Na ratunek przyszedł zarówno kanadyjski rząd, jak i władze regionalne Quebecu i dzięki zebraniu odpowiedniej sumy na rekompensatę dla zespołów za nie umieszczanie reklam papierosów na bolidach wyścig udało się uratować. Ze względu na fakt, iż wszystkie dłuższe proste zakończone są ostrymi zakrętami, tor ten wymaga niewielkiej siły dociskowej i jest wręcz zabójczy dla hamulców.

Zobacz także: informacje na temat najbliższego / ostatniego wyścigu na torze im. Gilles'a Villeneuve'a.

Źródło: GrandPrix.ca, Formula 1 homepage of GP results & history, GrandPrix.com, Motor Racing Circuits Database
<< | lista | >> | T- | T+ | zgłoś błąd w artykule | ^


F1WM
F1WM.plAktualności, Newsy i wyniki w WAP
Testy, Artykuły, Słowniczek pojęć F1, Sondy
Katalog www, Kuba Giermaziak, Karol Basz
Baza danych F1Sezony, Statystyki, Kierowcy, Zespoły, Tory, Bolidy, Silniki, Konstruktorzy bolidów, Dostawcy silników, Dostawcy opon
Robert KubicaAktualności, Profil kierowcy, Osiągnięcia, Daniele Morelli (menedżer), Statystyki kierowcy, Historia startów z BMW
Inne serieAuto GP, DTM, Mistrzostwa Europy F3, FR3.5, GP2, GP3, GT Series, WEC, IndyCar, Supercup, WTCC
 
  •   ISSN 2080-4628   •   Serwis poświęcony F1 i innym seriom wyścigowym   •   Istnieje od 1999 roku   •   Wszelkie prawa zastrzeżone
Kanał RSS  •  Redakcja serwisu Wyprzedź Mnie!  •  Informacja o prawie autorskim i polityka prywatności  •  Reklama i współpraca