F1 2017Australia  Chiny  Bahrajn  Rosja  Hiszpania  Monako  Kanada  Azerbejdżan  Austria  Wielka Brytania  Węgry  Belgia  Włochy  Singapur  Malezja  Japonia  USA  Meksyk  Brazylia  Abu Zabi
  Logowanie (serwis)
Użytkownik:Hasło:
 
Rejestracja
 
  Grupy artykułów
Formuła 1 ogólnie
Liczba artykułów: 112, najnowszy:
Monako okiem fana F1
Wywiady Wyprzedź mnie!
Liczba artykułów: 38, najnowszy:
Rozmawiamy z Robinem Frijnsem - o Audi, Red Bullu i trudach Formuły 1
Spojrzenie akkima co rymem zacina
Liczba artykułów: 60, najnowszy:
Wyścig obejrzałem, rymem opisałem: Brazylia 2012
Relacje z wyścigów F1 i innych wydarzeń
Liczba artykułów: 36, najnowszy:
Verva Street Racing 2016 z perspektywy Wyprzedź Mnie!
Recenzje książek, gier i filmów
Liczba artykułów: 11, najnowszy:
'Mark Webber. Moja Formuła 1' - recenzja Wyprzedź Mnie!
Inne serie wyścigowe
Liczba artykułów: 21, najnowszy:
Dakar 2016 - prezentacja samochodów
Historia kierowców
Liczba artykułów: 26, najnowszy:
Niedoceniony mistrz świata - historia Damona Hilla (część 3)
Historia zespołów
Liczba artykułów: 17, najnowszy:
Bruce McLaren - początek sportowej legendy
Historia torów
Historia samochodów
Liczba artykułów: 1, najnowszy:
McLaren MP4/4 - najlepszy bolid w historii F1
Zrozumieć Formułę 1
Liczba artykułów: 21, najnowszy:
Zawieszenie FRIC - o co tyle krzyku?
Technika
Liczba artykułów: 22, najnowszy:
Ferrari 458 GT2 - nowe auto Kuby Giermaziaka
Bezpieczeństwo z Allianz
Liczba artykułów: 71, najnowszy:
Koniec sezonu, początek pracy
Materiały prasowe zespołów i dostawców
Liczba artykułów: 33, najnowszy:
Przewodnik Renault: Regulowane tylne skrzydło

Indianapolis

Historia torów, 13 czerwca 2004, wyświetlenia: 6234
Marek Roczniak<< | lista | >> | T- | T+
Indianapolis Motor Speedway to najstarszy istniejący do dziś tor wyścigowy. Ten dwu i pół milowy owal o prostokątnym kształcie z lekko nachylonymi zakrętami, został wybudowany w 1909 roku dzięki funduszom zgromadzonym przez Carla Grahama Fishera i jego partnerów: Jima Allisona, Arthura Newby'ego i Franka Wheelera. Pierwotna nawierzchnia była dosyć prymitywna, gdyż składała się z pokruszonych kamieni i smoły. Nie wytrzymała nawet krótkiego, bo zaledwie dwuokrążeniowego inauguracyjnego wyścigu, podczas którego w wypadku zginęło dwóch kierowców, dwóch mechaników i dwóch widzów. Zmusiło to właścicieli do zainwestowania w nową, lepszą nawierzchnię. Zrodził się wówczas pomysł, aby cały tor wybrukować cegłami. Zużyto ich ponad trzy miliony i właśnie z tego powodu tor ten nazywany jest również Brickyard, czyli w wolnym tłumaczeniu cegielnia.

W 1911 roku po raz pierwszy zorganizowany został słynny wyścig Indianapolis 500 – tyle właśnie mil mieli do pokonania kierowcy na przestrzeni 200 okrążeń. Triumfatorem pierwszej edycji słynnej pięćsetki został Ray Harroun, startujący autem własnej konstrukcji. Rok później bliski wygrania był jadący Mercedesem Ralph de Palma, gdy na pięć okrążeń przed końcem wyścigu z jego auta zaczął wyciekać olej. Amerykanin dotrwał jakoś do ostatniego okrążenia, gdy silnik odmówił dalszej pracy. Wtedy wraz z towarzyszącym mu mechanikiem wyskoczył z auta i z jego pomocą zdołał dopchać Mercedesa do mety na drugiej pozycji. Później de Palma został co prawda zdyskwalifikowany, ale swoim wręcz heroicznym wyczynem przyczynił się do dodania blasku tej imprezie.

Podczas I Wojny Światowej tor Indianapolis służył jako lotnisko polowe dla wojska, a od 1919 roku ponownie zaczęto rozgrywać na nim wyścigi. Niespełna dziesięć lat później obiekt ten nabył as lotnictwa z czasów wojny, Eddie Rickenbacker, jednak ze względu na panujący wówczas na całym świecie wielki kryzys gospodarczy nie było funduszy na gruntowną modernizację. Tymczasem tor zaczął pochłaniać coraz więcej ofiar śmiertelnych. Od 1931 do 1935 roku zginęło tu aż 15 osób. W końcu kryzys zaczął ustępować i w najbardziej newralgicznych miejscach został położony asfalt. W 1941 roku przed szansą wygrania trzech wyścigów z rzędu na tym torze jako pierwszy stanął Wilbur Shaw. Plany Amerykanina pokrzyżował jednak wypadek i w ten sposób narodziła się legenda, gdyż pomimo kolejnych prób do dnia dzisiejszego nikomu nie udała się ta sztuka.

Kolejna przerwa w rozgrywaniu wyścigów na Brickyard spowodowana była II Wojną Światową. W tym czasie tor był całkowicie zaniedbany i po wojnie wymagał kapitalnego remontu. Rickenbacker nie był tym jednak zainteresowany i tor ten uległby prawdopodobnie kompletnej ruinie, gdyby nie pewien lokalny biznesmen i filantrop, Tony Hulman Jr. Człowiek ten nabył od Rickenbackera tor Indianapolis w 1945 roku i zapoczątkował jego wielką modernizację. Najpierw wybudowano nowe zewnętrzne trybuny, a przez kolejne 30 lat aż do śmierci Hulmana w 1977 roku powstały: ośmiopiętrowa wieża kontrolna, kilka podziemnych przejazdów łączących środek toru ze światem zewnętrznym (w tym jedno czteropasmowe), wewnętrzne trybuny, otwarte 364 dni w roku muzeum motoryzacji, zajmujące niemal połowę wnętrza pole golfowe i blisko stuosobowy motel.

Tymczasem wyścigi odbywały się nieprzerwanie od 1946 roku. W 1949 roku drugim śmiałkiem chcącym wygrać trzy razy z rzędu był niejaki Mauri Rose. Z walki wyeliminowała go awaria samochodu osiem okrążeń przed metą, gdy jechał tuż za liderem wyścigu. Mniej szczęścia miał jednak mieszkający w Stanach Zjednoczonych Rosjanin, Billy Vukovich. "Mad Russian", bo taki nosił przydomek, po wygraniu dwa razy z rzędu Indianapolis 500 prowadził również w 1955 roku, ale tylko do wypadku na 57 okrążeniu, w którym poniósł śmierć. Trzy lata później na pierwszym okrążeniu miała miejsce jedna z największych kraks. Uczestniczyło w niej 15 samochodów i o dziwo zginął tylko jeden kierowca, Pat O'Connor.

Od 1950 roku przez kolejne 11 lat wyścig na torze Indianapolis zaliczany był do Mistrzostw Świata Formuły Jeden, ale poza jedynym wyjątkiem uczestniczący w nim kierowcy (w większości Amerykanie) nie pojawiali się na innych torach. Wyjątek stanowił Alberto Ascari, który w 1952 roku wystartował na Ferrari i to z mizernym skutkiem, gdyż na 41 okrążeniu w wyniku poślizgu zakończył udział w wyścigu. W międzyczasie rozpoczęto rozgrywać wyścig o Grand Prix Stanów Zjednoczonych na typowych dla Formuły 1 krętych torach (Sebring, Watkins Glen). Indianapolis 500 była jednak na tyle prestiżową imprezą, iż pomimo usunięciu jej z mistrzostw świata ekipa Lotusa w 1963 roku podjęła pierwszą próbę pokonania ogromnych, amerykańskich roadsterów z silnikami umieszczonymi z przodu. Trzy lata zajęło Jimowi Clarkowi udowodnienie wyższości małego bolidu Formuły 1 z silnikiem z tyłu i był to koniec ery wielkich roadsterów. Z kolei w 1965 roku triumfował jadący Lolą Graham Hill.

W latach 60, 70 i 80 ubiegłego stulecia sukcesy na torze Indianapolis odnosili tacy kierowcy, jak: A.J. Foyt (cztery zwycięstwa na ponad 30 startów), bracia Bobby i Al Unserowie (łącznie siedem zwyc.), Mario Andretti, Rick Mears (trzy zwyc.) i Danny Sullivan. W styczniu 1990 roku prezydentem Indianapolis Motor Speedway został wnuk Tony'ego Hulmana, Tony George, który oprócz kolejnych modyfikacji toru do słynnej pięcsetki dorzucił dwie kolejne imprezy: wyścig serii NASCAR Brickyard 400 i Międzynarodowy Wyścig Mistrzów. George zapoczątkował także nową serię wyścigową bolidów jednomiejscowych, mających stanowić konkurencję dla CART – Indy Racing League. W końcu rozgorzał wielki spór i przez cztery lata zespoły z serii CART nie miały wstępu na tor Indianapolis.

../img/tory/indianapolis.jpg
Kręta wersja Indianapolis

Po rozegranym na ulicach Phoenix wyścigu w 1991 roku, wygranym przez Ayrtona Sennę, Formuła 1 nagle przestała odwiedzać Stany Zjednoczone. Dopiero w 1998 roku George dogadał się z Bernie Ecclestone'em i rozpoczęła się budowa wewnętrznego, krętego toru dla bolidów Formuły 1. Z owalu wykorzystana została tylko prosta startowa i jeden z nachylonych zakrętów (czwarty), przy czym w przeciwieństwie do wyścigów IRL i NASCAR jazda miała się odbywać w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara. Inauguracyjny wyścig na takiej wersji toru Indianapolis odbył się w 2000 roku, a wygrał go Michael Schumacher (Ferrari). Kolejna edycja Grand Prix Stanów Zjednoczonych odbyła się zaraz po atakach terrorystycznych na World Trade Center. Wspaniała postawa szykującego się do odejścia z Formuły 1 Miki Hakkinena (McLaren) przyniosła odrobinę radości w tych trudnych chwilach zgromadzonym na trybunach kibicom.

W 2002 roku wyścig ponownie zdominował Michael Schumacher, ale ku swojej zgubie zwolnił na koniec, aby na metę wjechać wraz ze swoim partnerem, Rubensem Barrichello. Niemiec przeliczył się jednak i linię mety przekroczył jako drugi, przegrywając z Barrichello o zaledwie 0.011 sekundy. Nie spodobało się to amerykańskiej publiczności, przyzwyczajonej do prawdziwej walki do ostatnich metrów i zwycięzca został przywitany na podium gwizdami. Rok później Schumacher nie popełnił już tego samego błędu i odniósł bardzo istotne w walce o tytuł mistrzowski ostatnie zwycięstwo w sezonie 2003. Wyścig ten zakłóciły opady deszczu, dając wyraźną przewagę kierowcom jadącym na oponach Bridgestone.

Kręta wersja toru Indianapolis składa się z 13 zakrętów (czterech w lewo oraz dziewięciu w prawo) i wymaga średniej siły dociskowej, jednak dobranie optymalnych ustawień auta jest dosyć trudne. Z jednej strony potrzebna jest duża przyczepność na ostrych wirażach, a z drugiej strony fragment owalu, po którym przejeżdżają kierowcy Formuły 1, doskonale nadaje się do wyprzedzania na całej długości i tu liczy się najbardziej maksymalna prędkość, dochodząca przy odpowiednio ustawionych skrzydłach do 350 km/h. Od 1961 roku cały owalny tor jest pokryty asfaltem, jednak aby nazwa Brickyard nie utraciła swojego znaczenia, na prostej startowej pozostawiono krótki pas cegieł.

Zobacz także: informacje na temat najbliższego / ostatniego wyścigu na torze Indianapolis.

Źródło: IndyStar.com, Formula 1 homepage of GP results & history, GrandPrix.com
<< | lista | >> | T- | T+ | zgłoś błąd w artykule | ^


F1WM
F1WM.plAktualności, Newsy i wyniki w WAP
Testy, Artykuły, Słowniczek pojęć F1, Sondy
Katalog www, Kuba Giermaziak, Karol Basz
Baza danych F1Sezony, Statystyki, Kierowcy, Zespoły, Tory, Bolidy, Silniki, Konstruktorzy bolidów, Dostawcy silników, Dostawcy opon
Robert KubicaAktualności, Profil kierowcy, Osiągnięcia, Daniele Morelli (menedżer), Statystyki kierowcy, Historia startów z BMW
Inne serieAuto GP, DTM, Mistrzostwa Europy F3, FR3.5, GP2, GP3, GT Series, WEC, IndyCar, Supercup, WTCC
 
  •   ISSN 2080-4628   •   Serwis poświęcony F1 i innym seriom wyścigowym   •   Istnieje od 1999 roku   •   Wszelkie prawa zastrzeżone
Kanał RSS  •  Redakcja serwisu Wyprzedź Mnie!  •  Informacja o prawie autorskim i polityka prywatności  •  Reklama i współpraca