FERNANDO ALONSO

McLarenMcLaren MCL33
Starty:312 GP
Pierwszy start w F1:Grand Prix Australii 2001
Wygrane:32 (10,3%)
Pierwsza wygrana:Grand Prix Węgier 2003
Podia:97 (31,1%)
Zdobyte punkty:1899
Pole position:22 (7,1%)
Najszybsze okrążenia:23 (7,4%)
Narodowość: HiszpaniaData urodzenia: 29 lipca 1981Miejsce urodzenia: OviedoMiejsce zamieszkania: Dubaj (ZEA)Oficjalna strona: www.fernandoalonso.comWzrost: 171 cmWaga: 68 kgStan cywilny: RozwodnikImiona dzieci: -

KARIERA

2018
Ma wysokie oczekiwania wobec McLarena i Renault, lecz bardzo szybko okazuje się, że sezon 2018 będzie przejściowym. Model MCL33 to tak naprawdę zeszłoroczny bolid z nową jednostką, która zaburzyła całą aerodynamikę. W Australii finiszuje na wysokim piątym miejscu po problemach rywali, lecz w kolejnych Grand Prix szczytem możliwości jest awans do Q2 i siódma lokata w niedzielę. W połowie sezonu zespół decyduje się na porzucenie rozwoju bolidu, co ma dramatyczny wpływ na osiągane wyniki. McLaren momentami jest dopiero przedostatnią siłą w stawce, a dodatkowo pojawiają się duże problemy z zawodnością. Rozczarowany brakiem perspektyw na powrót do czołówki decyduje się przerwać starty w F1 z końcem roku. Zajmuje jedenastą pozycję w klasyfikacji z dorobkiem 50 punktów, a na osłodę pozostaje mu wygrana z Toyotą w Le Mans.
2017
Honda decyduje się opracować zupełnie nową jednostkę i wraca do punktu wyjścia. Pakiet dostarczany McLarenowi w sezonie 2017 prezentuje koszmarne osiągi oraz gigantyczny poziom zawodności. Alonso nie kończy większości wyścigów w pierwszej połowie sezonu, a zespół widząc jego frustrację zezwala mu na start w Indianapolis 500 kolidujący z Grand Prix Monako. Za oceanem od razu prezentuje fantastyczne osiągi, lecz szansę na dobry wynik odbiera mu defekt silnika. W dalszej części sezonu pięciokrotnie dojeżdża w punktach, zdobywając ich zaledwie siedemnaście. Mimo fatalnego sezonu, w którym zostaje sklasyfikowany na piętnastym miejscu, decyduje się przedłużyć umowę z McLarenem, który w 2018 roku przejdzie na układy napędowe Renault.
2016
Rozpoczyna sezon od koszmarnego wypadku w Australii, kiedy to z pełną prędkością uderzył w tył bolidu Estebana Gutierreza i kilkakrotnie koziołkował, zatrzymując się na poboczu do góry kołami. W wyniku tego zdarzenia ma pęknięte żebra oraz odmę opłucnową, co eliminuje go ze startu w Bahrajnie. Wraca za kierownicę MP4-31 w Chinach i od tamtej pory dziewięć razy finiszuje w pierwszej dziesiątce, zdobywając łącznie 54 punkty. Ponadto wyraźnie dominuje nad Jensonem Buttonem i robi spore zamieszanie błyskotliwymi manewrami w środku stawki, który jest szczytem możliwości bolidu McLarena. W końcowej klasyfikacji znajduje się na dziesiątym miejscu.
2015
Decyzja o powrocie do McLarena okazuje się być jego najgorszą w karierze. Ekipa rozpoczyna współpracę z Hondą, która przygotowuje bardzo słabą oraz awaryjną jednostkę. Przedsezonowe testy to pasmo samych niepowodzeń, natomiast podczas sesji w Barcelonie rozbija się na wyjściu z trzeciego zakrętu i doznaje wstrząsu mózgu, który eliminuje go ze startu w Australii. Powraca do kokpitu w Grand Prix Malezji i do końca sezonu nie zostaje sklasyfikowany w aż siedmiu wyścigach głównie przez awarie silnika. Przez cały sezon zdobył zaledwie 11 punktów za dziesiąte miejsce na Silverstone i piąte na Hungaroringu. Zmagania kończy na siedemnastej lokacie i zostaje na kolejny rok w McLarenie, pomimo coraz większej frustracji i nieporozumień z Ronem Dennisem.
2014
Bez dwóch zdań jest to jego najgorszy sezon w Ferrari. Stajnia z Maranello przygotowuje niekonkurencyjny bolid, natomiast jej jednostka napędowa wyraźnie ustępuje swoimi osiągami od Mercedesa. Alonso w trakcie sezonu tylko dwukrotnie melduje się na podium, zdobywając łącznie 161 punktów i dopiero szóste miejsce w klasyfikacji. Pojawia się na mecie w siedemnastu wyścigach i aż w szesnastu dojeżdża przed swoim nowym partnerem z zespołu - Kimim Raikkonenem. Rozczarowany brakiem sukcesów decyduje się na rozwiązanie kontraktu z Ferrari, natomiast w grudniu podpisuje umowę na starty w McLarenie od 2015 roku.
2013
Zalicza solidny sezon, wygrywając dwa wyścigi, aczkolwiek jego dorobek punktowy jest mniejszy jak przed rokiem. Tym razem dysponuje konkurencyjnym samochodem od samego początku mistrzostw, mimo to w Malezji nie dojeżdża do mety po urwaniu przedniego skrzydła, a w Bahrajnie traci szansę na dobry wynik przez awarię DRS'u. Tak jak przed rokiem, po letniej przerwie Ferrari traci formę, jednakże udaje mu się utrzymać drugą lokatę w mistrzostwach, zdobywając już trzeci tytuł wicemistrza świata z włoską ekipą.
2012
Na początku kampanii dysponuje kompletnie niekonkurencyjnym bolidem, którym udaje mu się wygrać w chaotycznym Grand Prix Malezji. Od rozpoczęcia europejskiej części sezonu, osiągi modelu F2012 ulegają wyraźnej poprawie, co pozwala mu na częste wizyty na podium, zdobycie dwóch pole position, a także wygranie wyścigów w Walencji oraz w Niemczech. Dalsza część mistrzostw stoi pod znakiem słabnącej formy samochodu, jednakże dzięki atomowym startom, a także mocnym wyścigowym tempie, udaje mu się walczyć o mistrzowski tytuł do ostatniego wyścigu sezonu, przegrywając go ostatecznie o trzy punkty z Sebastianem Vettelem.
2011
Bardzo solidny sezon w wykonaniu Hiszpana. Bolid nie pozwala mu na bezpośrednią walkę z Red Bullem, a często również McLarenem, ale mimo to 10 razy staje na podium i zwycięża w GP Wielkiej Brytanii. Ferrari miało problem z rozgrzewaniem twardszych mieszanek Pirelli, co było głównym zmartwieniem Alonso. Pokonuje z ogromną przewagą partnera zespołowego, który praktycznie ani razu nie był w stanie mu dorównać. Sezon kończy na czwartym miejscu w klasyfikacji generalnej.
2010
Zalicza wymarzony debiut w czerwonym aucie zwycięstwem podczas otwierającego sezon wyścigu w Bahrajnie. Ponadto udaje mu się przyćmić partnera Felipe Massę, ale słabsza forma Ferrari nie pozwala mu na następny triumf aż do zawodów na Hockenheim, gdzie Massa oddaje mu wygraną. Odtąd świetną postawą udaje mu się zniwelować 47. punktową stratę do lidera mistrzostw, ale będąc na prowadzeniu w klasyfikacji przez złą strategię przegrywa walkę o mistrzostwo w ostatnim wyścigu w Abu Zabi, mimo wcześniejszych 5 triumfów.
2009
Przed rozpoczęciem sezonu marzy o walce na szczycie, lecz mało konkurencyjny bolid szybko sprowadza go na ziemię. Ku zdziwieniu wszystkich udaje mu się wywalczyć pole position na Węgrzech, również w Singapurze spisuje się bardzo dobrze i staje na podium. Ogólnie cały rok jest dla niego pasmem wzlotów i upadków, w klasyfikacji łącznej zajmuje 9 lokatę. Na nowy sezon udaje mu się przejść do Ferrari.
2008
Pomaga zespołowi w przeciągu sezonu rozwinąć bolid ze średnio konkurencyjnego do pozwalającego na triumfy. W końcówce niespodziewanie odnosi 2 zwycięstwa, jednak jedno z nich rok później okazuje się oszustwem zaplanowanym przez zespół (afera 'crash-gate' w Singapurze). Rywalizację kończy na bardzo dobrym 5 miejscu i przedłuża umowę z obecną stajnią na kolejne 2 lata.
2007
Ma szybkie auto, początkowo również pełne wsparcie zespołu, ale na jego drodze po trzecie mistrzostwo staje kolega z ekipy - debiutant Lewis Hamilton. Ich konflikt staje się coraz bardziej widoczny, w końcu obaj przegrywają tytuł. Alonso w całym sezonie 4 razy wygrywa, lecz nieukończone zawody w Japonii tak naprawdę oznaczają dla niego pożegnanie z walką o najważniejsze trofeum. Skonfliktowany także i z McLarenem postanawia na przyszły rok wrócić do Renault.
2006
Dominuje w pierwszej połowie sezonu, wygrywając 6 z pierwszych 9 rund. Od wyścigu w Indianapolis musi toczyć zacięty bój z Schumacherem o mistrzowską koronę. W końcówce roku odzyskuje wigor i pokonuje Niemca, zdobywając tym samym drugi z rzędu tytuł.
2005
Dostaje samochód pozwalający na rywalizację z Ferrari i McLarenem. Niespodziewanie 7 razy triumfuje, 6 razy wyrusza do wyścigu z pierwszego pola. Przełamuje hegemonię Michaela Schumachera, odbierając mu mistrzostwo i zostając pierwszym Hiszpanem i najmłodszym kierowcą, który sięgnął po tytuł w F1. Zadziwia świat ogłaszając, że w sezonie 2007 będzie reprezentował barwy McLarena.
2004
Kolejny rok w Renault. Tym razem nie odnosi żadnego triumfu, ale zdobywa więcej punktów niż poprzednio, co pozwala mu uplasować się na dobrym 4 miejscu w klasyfikacji generalnej.
2003
Briatore nieugięty głosami krytyki postanawia awansować Alonso na kierowcę wyścigowego w swojej ekipie. Ten mimo bardzo młodego wieku imponuje zdobyciem 2 pierwszych pól startowych i niesamowitym zwycięstwem na Węgrzech, w sumie 4 razy staje na podium. W Brazylii ma koszmarny wypadek, na szczęście wychodzi z niego bez szwanku. Rok kończy jako 6 zawodnik mistrzostw - dwie pozycje przed partnerem Jarno Trullim.
2002
Jego menedżer Flavio Briatore zapewnia mu rolę kierowcy testowego w stajni Renault. Alonso przejeżdża na testach tysiące kilometrów, poza tym jeden raz postanawia sprawdzić się w bolidzie Jaguara.
2001
Dostaję propozycję pełnienia w wówczas najmocniejszym zespole F1 - Ferrari roli kierowcy testowego, ale ostatecznie postanawia podpisać kontrakt z ekipą Benettona, która wypożycza go do Minardi, by mógł obyć się ze ściganiem z najlepszymi. Swój pierwszy sezon w elicie wyścigowych kierowców świata może zaliczyć do udanych. Mimo dysponowania wielce niekonkurencyjnym i zawodnym samochodem udaje mu się m. in. zająć 10 pozycję w Grand Prix Niemiec. Co ciekawe, w swoim debiucie podczas kwalifikacji osiąga czas lepszy od zespołowego kolegi o 2,6 sekundy.
2000
Przenosi się do Formuły 3000. Będąc najmłodszym kierowcą w stawce na początku nie idzie mu najlepiej, jednak świetna postawa w 2 ostatnich wyścigach sezonu, gdy to zwyciężył i był drugi, pozwala mu na zajęcie w klasyfikacji generalnej 4 lokaty, tuż za Markiem Webberem.
1999
Piorunujący pierwszy rok w bolidzie. Zwycięża już w 2 wyścigu, tytuł zdobywa różnicą jednego punktu, triumfując w ostatnich zawodach i ustanawiając w nich najlepszy czas okrążenia. Ponadto odbywa już testy w bolidzie Formuły 1 zespołu Minardi, podczas których osiąga czasy lepsze o 1,5 sekundy od jakiegokolwiek innego zawodnika jeżdżącego takim samym autem.
1998
Pod koniec roku zostaje zaproszony na testy w bolidzie. W trakcie 3-dniowych jazd osiąga taki sam czas, jak bardziej doświadczony kierowca Marc Gene. Dzięki temu dostaje kontrakt na udział w przyszłorocznych mistrzostwach World Series by Nissan.
1997
Sięga po tytuły w Hiszpanii i Włoszech, poza tym w sezonie 1998 po 9 triumfach zajmuje drugą pozycję w Mistrzostwach Europy.
1996
Zostaje kartingowym mistrzem świata juniorów.
1993
Mimo problemów finansowych udaje mu się wystartować w kartingowych mistrzostwach Hiszpanii juniorów. Zdobywa tytuł przez 4 lata z rzędu.
1988
Po raz pierwszy wygrywa oficjalne zawody i zdobywa tytuł w regionalnych mistrzostwach wśród dzieci.
1984
W wieku 3 lat korzysta z gokarta siostry i po raz pierwszy prowadzi pojazd.

STATYSTYKI W F1

SezonP.StartyPunktyZwyc.PodiumPktwł.P.pos.Naj. okr.Nie skl.Zespoły
2018112150009006McLaren
2017151817005017McLaren
2016102054009013McLaren
2015171811002007McLaren
20146191610217002Ferrari
20132192422917021Ferrari
201222027831318202Ferrari
201141925711018011Ferrari
201021925251016251Ferrari
200991726018123Renault
2008518612312003Renault
200731710941216231McLaren
200611813471416652Renault
200511813371516621Renault
2004418590412105Renault
2003616551411215Renault
200123170000008Minardi
Razem:312189932 (10,3%) 97 (31,1%) 202 (64,7%) 22 (7,1%) 23 (7,4%) 58 (18,6%) 4
Objaśnienia: P. - końcowa pozycja w klasyfikacji generalnej, Zwyc. - zwycięstwa, Pktwł. - punktował, P. pos. - pole positions, Naj. okr. - najszybsze okrążenia, Nie skl. - niesklasyfikowany, ZD - zdyskwalifikowany. Starty obejmują rozpoczęte wyścigi.