KIMI RAIKKONEN

Alfa RomeoAlfa Romeo C39
Starty:313 GP
Pierwszy start w F1:Grand Prix Australii 2001
Wygrane:21 (6,7%)
Pierwsza wygrana:Grand Prix Malezji 2003
Podia:103 (32,9%)
Zdobyte punkty:1859
Pole position:18 (5,8%)
Najszybsze okrążenia:46 (14,7%)
Narodowość: FinlandiaData urodzenia: 17 października 1979Miejsce urodzenia: EspooMiejsce zamieszkania: Baar (Szwajcaria)Oficjalna strona: www.kimiraikkonen.comWzrost: 175 cmWaga: 70 kgStan cywilny: Żonaty z MinttuImiona dzieci: Robin, Rianna

KARIERA

2019
Sauber zostaje przekształcony w Alfę Romeo, z którą rywalizuje w środku stawki. Przez cały sezon musi liczyć się z niestabilną formą zespołu, który w kilku wyścigach potrafi walczyć o duże punkty, by w kolejnych finiszować z dala od pierwszej dziesiątki. Nie pomagają również jego błędy jak w Singapurze gdzie angażuje się w kolizję z Kwiatem, czy w Rosji gdzie popełnia falstart. Ostatecznie zajmuje dwunaste miejsce w mistrzostwach z dorobkiem 43 punktów, zdecydowanie wygrywając zespołowy pojedynek z Giovinazzim.
2018
Zalicza najlepszy sezon od momentu powrotu do Ferrari. Prezentuje bardzo regularną jazdę, aż dwunastokrotnie wchodząc na podium, w tym raz na najwyższy stopień podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych. Podbija także serca tifosich sięgając po pole position do wyścigu na Monzy, w którym toczył heroiczną walkę o zwycięstwo z Lewisem Hamiltonem. Mimo widocznej zwyżki formy, Ferrari decyduje się na zakończenie wieloletniej współpracy ściągając Charlesa Leclerca. Szokuje środowisko powrotem do Saubera, który zaoferował mu kontrakt do końca 2020 roku. Kończy sezon na trzecim miejscu gromadząc 251 punktów.
2017
Ferrari wykonuje fantastyczną pracę w trakcie zimowej przerwy i przygotowuje bolid, który umożliwia walkę o mistrzowskie tytuły. Mimo to tak jak w poprzednich latach jest w cieniu zespołowego partnera, który wygrywa wyścigi oraz regularnie staje na podium. W Monako udaje mu się jednak zdobyć pierwsze pole position od 2008 roku, lecz w wyścigu po pierwszej serii pit stopów traci prowadzenie na rzecz Vettela. Podczas intensywnej walki Niemca z Lewisem Hamiltonem spada na niego krytyka, że wykazuje się zbyt małą pomocą dla partnera, lecz mimo to Ferrari decyduje się zatrzymać go na sezon 2018. Przez całe mistrzostwa siedmiokrotnie wchodzi na podium i zdobywa 205 punktów, które gwarantują mu czwarte miejsce w klasyfikacji.
2016
Pod względem statystyk zalicza swój najlepszy sezon w Ferrari od momentu powrotu do ekipy w 2014 roku. Zdobywa łącznie 186 punktów i cztery miejsca na podium, lecz wystarcza to tylko na szóste miejsce w końcowej klasyfikacji. Mimo hucznych zapowiedzi Ferrari o włączeniu się do walki o mistrzostwa, bolid SF16-H pozostawia wiele do życzenia, ulegając konstrukcjom Mercedesa oraz Red Bulla. Sporym zaskoczeniem jest forma Raikkonena w kwalifikacjach, podczas których jedenastokrotnie był szybszy od Sebastiana Vettela. Ucina spekulacje o zakończeniu startów w F1 podpisując latem nową umowę z Ferrari na sezon 2017.
2015
Tym razem dysponuje drugim najszybszym bolidem w stawce, aczkolwiek ma mnóstwo pecha i po raz kolejny zostaje zdominowany przez swojego partnera, którym w tym roku został Sebastian Vettel. Traci szanse na dobre wyniki przez liczne awarie, swoje błędy jak w Kanadzie gdzie obrócił bolid, a także w Austrii doprowadzając do groźnej kolizji z Alonso. Ponadto w wyścigach w Rosji i Meksyku zderza się ze swoim rodakiem - Valtterim Bottasem, tracąc okazje do znacznego powiększenia dorobku. Trzykrotnie pojawia się na podium i kończy sezon na czwartej lokacie ze stratą aż 128 punktów do trzeciego Vettela. Mimo to jego zaangażowanie zostaje docenione przez Ferrari i zespół decyduje się pozostawić go na następny rok.
2014
Drugie podejście w Ferrari zdecydowanie nie przebiega tak, jakby sobie tego życzył. Raikkonen ma wyraźne problemy z przyzwyczajeniem się do nowych bolidów Formuły 1, przez co cały sezon jest w cieniu Fernando Alonso, sromotnie przegrywając z nim zespołowy pojedynek. Jego jedyna szansa na zdobycie miejsca na podium pojawia się w Monako, lecz tam podczas dublowania rozrywa oponę w swoim Ferrari i jest zmuszony zjechać do boksu. Najlepszy wynik osiąga w Belgii, gdzie dojechał na czwartej lokacie. Sezon kończy dopiero na dwunastym miejscu i pomimo rozczarowujących wyników, cały czas ma wsparcie szefostwa i zostaje na kolejny rok.
2013
Rozpoczyna sezon od mocnego uderzenia, wygrywając Grand Prix Australii. Jak się później okazało, było to jego ostatnie zwycięstwo w tym roku, aczkolwiek staje na podium jeszcze siedem razy. W pierwszej części zmagań ma realne szanse na drugi mistrzowski tytuł w karierze, aczkolwiek później notuje serię słabszych występów, a kombinacja Vettel-Red Bull staje się nie do pokonania. Opuszcza wyścigi w Stanach i Brazylii przez operację kręgosłupa. Decyduje się na powrót od przyszłego sezonu do Ferrari, podpisując z włoską ekipą dwuletni kontrakt.
2012
Zalicza bardzo udany powrót do Formuły 1, stając aż siedem razy na podium, w tym raz na najwyższym stopniu po zwycięstwie w Grand Prix Abu Zabi. Jako jedyny zawodnik w stawce pojawia się na mecie każdego wyścigu sezonu i punktuje aż dziewiętnastokrotnie. Zdarza mu się przegrywać w kwalifikacjach ze swoim zespołowym partnerem - Romainem Grosjeanem, jednakże podczas wyścigów prezentuje lepsze tempo od niego. Mistrzostwa kończy na trzecim miejscu z dorobkiem 207 punktów. Pozostaje w Lotusie na sezon 2013.
2011
Tworzy swój własny zespół ICE 1 i startuje z nim w rajdach oraz NASCAR Truck Series. Kończy sezon w WRC na tej samej pozycji co rok wcześniej, lecz tym razem zdobywa trzydzieści pięć punktów. W listopadzie potwierdza swój powrót do Formuły 1 razem z zespołem Lotus F1 Team.
2010
Dołącza do Citroen Junior Team w WRC. Nie startuje w dwóch rajdach, a trzech nie kończy ze względu na popełnione błędy. Rok kończy na dziesiątym miejscu w klasyfikacji kierowców z dwudziestoma pięcioma punktami. Jest łączony z posadą w zespole Renault F1 na następny rok, jednakże dementuje wszystkie plotki i pozostaje w rajdach.
2009
Dysponuje kompletnie niekonkurencyjnym bolidem, w którym odnosi tylko jedno zwycięstwo podczas sensacyjnego Grand Prix Belgii. Robi piorunujące wrażenie, dojeżdżając cztery razy z rzędu na podium w nierozwijanym bolidzie. Na następny rok przechodzi do Rajdowych Mistrzostw Świata, ponieważ Ferrari zerwało z nim kontrakt, który był ważny na następny sezon.
2008
Podczas pierwszych czterech rund sezonu, odnosi jedyne w tym sezonie dwa zwycięstwa. Przez cały rok cieniuje na tle zespołowego partnera - Felipe Massy, który zostaje wicemistrzem świata. Sezon ukończył na trzecim miejscu, które podczas ostatniej rundy sezonu odebrał Robertowi Kubicy.
2007
Zalicza bardzo udany początek współpracy z Ferrari. Wygrywa pierwsze Grand Prix sezonu, jednakże podczas następnych wyścigów on i jego bolid zaliczają lekki spadek formy. W trakcie drugiej połowy sezonu odnosi pięć zwycięstw i bezlitośnie wykorzystuje błędy kierowców McLarena, dzięki czemu pokonuje ich w walce o mistrzowski tytuł zaledwie jednym punktem.
2006
Dysponuje konkurencyjnym bolidem, jednakże ma kilka wypadków oraz awarii, przez które traci możliwość odniesienia zwycięstw. Po raz pierwszy od 2002 roku nie wygrywa żadnego Grand Prix, a na następny rok przechodzi do stajni Ferrari. Ostatni sezon w karierze z McLarenem kończy na piątym miejscu z 65 punktami.
2005
Ten rok stoi pod znakiem powrotu McLarena do czołówki. Raikkonen przez cały sezon walczy o mistrzowski tytuł wygrywając po drodze aż siedem wyscigów, jednakże przez kilka awarii i wypadków ostatecznie mistrzostwo trafia w ręce Fernando Alonso. Robi spore wrażenie na środowisku Formuły 1 podczas Grand Prix Japonii, które wygrał startując z siedemnastej pozycji.
2004
Podczas pierwszych trzech wyscigów sezonu nie udaje mu się dojeżdżać do mety. W czasie czwartej rundy zdobywa pierwszy punkt za ósme miejsce. Kolejne trzy wyścigi są ponownie bez zdobyczy punktowej. Lepsze wyniki przychodzą razem z nowym samochodem, który debiutuje podczas Grand Prix Francji. W McLarenie MP4-17B udaje mu się odnieść zwycięstwo podczas wyścigu na torze Spa. Sezon kończy na siódmym miejscu z czterdziestoma pięcioma punktami.
2003
Podczas inauguracji sezonu ma szansę na odniesienie pierwszego zwycięstwa, jednakże otrzymuje karę przejazdu przez aleję serwisową za przekroczenie prędkości w boksach. Podczas następnej eliminacji w Malezji udaje mu się w końcu wygrać. Tego wyczynu nie udaje mu się później powtórzyć i dojeżdża głównie na drugich miejscach. W tym sezonie liczy się w walce o mistrzowski tytuł, jednakże przegrywa go z Michaelem Schumacherem o dwa punkty.
2002
Podczas pierwszej rundy sezonu zdobywa trzecie miejsce. W kolejnych sześciu wyścigach nie dojeżdża do mety ze względu na liczne awarie czy niezawinione przez niego wypadki. Podczas Grand Prix Francji ma nawet szanse na odniesienie pierwszego zwycięstwa, jednakże wjeżdża na plamę oleju i wpada w poślizg, oddając prowadzenie Michaelowi Schumacherowi. Rok kończy na szóstym miejscu z dwudziestoma trzema punktami na koncie.
2001
Jego pojawienie się w Formule 1 budzi wiele kontrowersji ze względu na małe doświadczenie za sterami bolidu. Szokuje środowisko F1 już podczas pierwszej rundy sezonu. W kwalifikacjach uzyskał trzynasty rezultat, a w wyścigu zostaje sklasyfikowany na szóstym - punktowanym miejscu. W ciągu całego sezonu zdobył dziewięć oczek i wzbudził swoją osobą uwagę Rona Dennisa, szefa czołowego zespołu McLaren. Brytyjska stajnia wykupuje ważny na następny rok kontrakt Fina i Raikkonen dołącza do zespołu z Woking.
2000
Kontynuuje przygodę z bolidami jednomiejscowymi. Startuje dla Manor Motosport w brytyjskiej Formule Renault. Zostaje mistrzem i na dziesięć rozegranych wyścigów, wygrywa siedem oraz do sześciu startuje z pole position. We wrześniu zaliczył test za kierownicą bolidu Formuły 1 stajni Sauber. W grudniu zostaje potwierdzony jako etatowy kierowca szwajcarskiej ekipy.
1999
Zalicza ostatni rok w kartingu. Opuszcza Holandię i rozpoczyna starty w Wielkiej Brytanii. Zajmuje dziesiąte miejsce w Mistrzostwach Świata w Formule Super A. Rozpoczyna także przygodę z bolidami. Startuje w Formule Ford, fińskiej Formule Renault i zimowym Pucharze Formuły Renault, który całkowicie zdominował.
1998
Zostaje mistrzem Finlandii i Skandynawii w kartingu. Startuje również w Holandii lecz bez większych sukcesów. Bierze udział w Monaco Cup i zajmuje trzecie miejsce.
1995
Nadal startuje w kartingu. Jeździ w Formule A i dostaje zaproszenie na prestiżowe zawody Monaco Cup.
1988
Rozpoczyna swoją przygodę z motosportem od kartingu. Zalicza kilka startów w klasach A, B oraz C i wygrywa parę wyścigów.

STATYSTYKI W F1

SezonP.StartyPunktyZwyc.PodiumPktwł.P.pos.Naj. okr.Nie skl.Zespoły
202000000000Alfa Romeo
2019122143009002Alfa Romeo
201832125111217114Ferrari
20174192050716122Ferrari
20166211860417014Ferrari
20154191500314025Ferrari
20141219550013011Ferrari
20135171831814022Lotus
20123202071719020Lotus
200961748159002Ferrari
20083187529122102Ferrari
200711711061215362Ferrari
2006518650612336McLaren
2005218112712145102McLaren
200471845149128McLaren
20032169111013233McLaren
2002617240460110McLaren
200110179004007Sauber
Razem:313185921 (6,7%) 103 (32,9%) 213 (68,1%) 18 (5,8%) 46 (14,7%) 62 (19,8%) 5
Objaśnienia: P. - końcowa pozycja w klasyfikacji generalnej, Zwyc. - zwycięstwa, Pktwł. - punktował, P. pos. - pole positions, Naj. okr. - najszybsze okrążenia, Nie skl. - niesklasyfikowany, ZD - zdyskwalifikowany. Starty obejmują rozpoczęte wyścigi.