DANIIŁ KWIAT

AlphaTauriAlphaTauri AT01
Starty:93 GP
Pierwszy start w F1:Grand Prix Australii 2014
Wygrane:0 (0,0%)
Pierwsza wygrana: -
Podia:3 (3,2%)
Zdobyte punkty:170
Pole position:0 (0,0%)
Najszybsze okrążenia:1 (1,1%)
Narodowość: RosjaData urodzenia: 26 kwietnia 1994Miejsce urodzenia: Ufa Miejsce zamieszkania: Monte Carlo (Monako)Oficjalna strona: en.kvyat.comWzrost: 180 cmWaga: 61 kgStan cywilny: KawalerImiona dzieci: Penelope (z Kelly)

KARIERA

2019
Powraca do F1 w świetnym stylu. W pierwszej połowie sezonu regularnie zdobywa punkty, a także wygrywa zespołowy pojedynek z Alexandrem Albonem. Wisienką na torcie jest GP Niemiec, gdzie na przesychającym torze jako jeden z pierwszych zakłada slicki i awansuje do czołówki. Ostatecznie wchodzi na podium dojeżdżając jako trzeci. Jest łączony z powrotem do Red Bulla od GP Belgii w miejsce słabo spisującego się Gasly'ego, lecz sensacyjnie to Albon otrzymuje promocję. Po letniej przerwie schodzi z niego powietrze i zaczyna przegrywać z nowym partnerem, a w Meksyku i Stanach traci punkty po karach czasowych za kolizje na ostatnich okrążeniach. Finalnie jest trzynasty z dorobkiem 37 punktów. Zostaje na 2020 rok w Toro Rosso, które zmienia nazwę na Alpha Tauri.
2018
Pozostaje w padoku jako kierowca rozwojowy Ferrari. Jego obowiązki w Maranello ograniczają się do pracy w symulatorze, choć otrzymuje okazję do poprowadzenia modelu SF71H podczas testów deszczowych opon Pirelli na Fiorano. Ponadto w Kanadzie pełni funkcję trzeciego zawodnika, ze względu na udział Giovinazziego w Le Mans. Po rekomendacji ze strony Ferrari otrzymuje kolejną szansę od Toro Rosso, które angażuje go na sezon 2019 w miejsce Pierre'a Gasly przechodzącego do Red Bulla. Wraca do zespołu już w listopadzie na testy w Abu Zabi.
2017
Toro Rosso ma nadzieję, że Kwiat po zimowej przerwie oraz przepracowaniu z zespołem testów znów będzie prezentował wysoką formę. Pierwsze wyścigi są obiecujące i kilkakrotnie wchodzi do Q3, a także zdobywa cztery punkty. Mimo to w dalszej części zmagań popełnia sporo błędów oraz wyraźnie odstaje osiągami od Carlosa Sainza. Cierpliwość Toro Rosso kończy się w Singapurze, gdzie popełnia błąd na przesychającej nawierzchni i rozbija bolid na barierze. Kilka dni później traci swoją posadę, choć powraca na rundę w Stanach, gdzie zespół znajduje się w skomplikowanej sytuacji z kierowcami. Dojeżdża jako dziesiąty, lecz to nie uchroniło go przed usunięciem z juniorskiego programu Red Bulla. Wypada ze stawki Formuły 1 jako dziewiętnasty zawodnik w klasyfikacji z dorobkiem pięciu punktów.
2016
Rozpoczyna sezon w ekipie Red Bulla i w dwóch pierwszych rundach wyraźnie zawodzi w kwalifikacjach. Dopiero w Chinach wskakuje na odpowiedni poziom i zgarnia trzecie miejsce po świetnej jeździe. Mimo to dobre wrażenie niszczy w Rosji, gdzie na pierwszym okrążeniu doprowadza do kontaktu z zespołowym partnerem, a także taranuje Sebastiana Vettela, który w następstwie rozbija się na barierze. Przed kolejnym wyścigiem zostaje zdegradowany do Toro Rosso i jego forma ulega całkowitemu załamaniu. W siedemnastu wyścigach zdobywa tylko cztery punkty i sromotnie przegrywa pojedynek z Carlosem Sainzem. Mimo to stajnia z Faenzy decyduje się zatrzymać go, oferując mu nową umowę kosztem mistrza serii GP2 - Pierra Gasly. Zmagania kończy dopiero na czternastym miejscu.
2015
Początek współpracy z Red Bullem nie należy do najlepszych, m.in. przez niekonkurencyjny bolid i awarie silnika Renault. W Australii nie przystępuje do wyścigu po usterce skrzyni biegów, natomiast w Chinach i Bahrajnie rozczarowuje odległymi pozycjami startowymi. Z tego powodu zaczęły pojawiać się spekulacje, jakoby po sezonie mógł stracić posadę na rzecz Maksa Verstappena. W Monako dochodzi u niego do przełamania formy i dojeżdża na czwartym miejscu. Na Hungaroringu zdobywa pierwsze podium w karierze, meldując się na drugim miejscu, natomiast w dalszej części mistrzostw notuje kilka mocnych występów finiszując w pierwszej piątce, dzięki czemu kończy sezon na siódmym miejscu przed partnerem, Danielem Ricciardo.
2014
Zalicza bardzo udany debiutancki sezon w Formule 1. Imponuje głównie w kwalifikacjach, w których podobnie jak swój poprzednik pokonuje lepszym stosunkiem Jeana-Erica Vergne'a. Podczas czasówki przed pierwszym wyścigiem sezonu w Australii, od razu pokonuje trzech mistrzów świata. Ponadto na domowym torze w Soczi wywalcza świetne piąte pole. Mimo to wyniki osiągane w wyścigach nie są już tak dobre, głównie przez sporą zawodność bolidu STR9, w związku z czym zdobywa tylko osiem punktów. Nie przeszkadza mu to jednak w wywalczeniu posady na sezon 2015 w Red Bullu, gdzie zastąpi odchodzącego Sebastiana Vettela. Podczas gali FIA odbiera nagrodę dla debiutanta roku.
2013
Przenosi się do serii GP3, gdzie zostaje mistrzem. Pierwsza połowa sezonu w jego wykonaniu nie należy do najlepszych, aczkolwiek po wakacyjnej przerwie wygrywa trzy wyścigi i nie pozostawia rywalom szans. Startuje równocześnie w Mistrzostwach Europy Formuły 3, lecz występuje tam jako gość, przez co nie są mu przyznawane punkty. Zalicza debiut za kierownicą bolidu Formuły 1 podczas lipcowych testów na Silverstone. Zostaje potwierdzony jako kierowca Toro Rosso w sezonie 2014, po czym otrzymuje bolid podczas piątkowych treningów przed GP Stanów Zjednoczonych oraz Brazylii.
2012
Zostaje w europejskiej Formule Renault 2.0, aczkolwiek ściga się również w alpejskiej edycji tych mistrzostw. W kontynentalnym czempionacie zostaje wicemistrzem, ulegając tylko Stoffelowi Vandoorne, natomiast w FR2.0 ALPS zdobywa mistrzowski tytuł z dorobkiem ośmiu zwycięstw i czterech pole position.
2011
Startuje jednocześnie w europejskiej oraz południowoeuropejskiej Formule Renault 2.0. W tej pierwszej odnosi dwa zwycięstwa i zostaje sklasyfikowany na trzecim miejscu, natomiast w FR2.0 NEC zostaje wicemistrzem, wygrywając po drodze aż siedem razy.
2010
Debiutuje za sterami bolidu. Startuje w europejskiej Formule BMW, ale zalicza również gościnne występy w azjatyckiej edycji tych mistrzostw i Formule Renault 2.0. W europejskiej Formule BMW zdobywa zaledwie jedno podium i kończy mistrzostwa na dziesiątym miejscu, z dorobkiem 138 punktów.
2007 -2009
Swoją przygodę z wyścigami zaczyna od kartingu. Głównie startuje we Włoszech, ale również na arenie międzynarodowej. Największe sukcesy osiąga w 2009 roku, kiedy to zajmuje trzecie miejsce w Mistrzostwach Europy w kategorii KF3, a także drugą pozycję w Międzynarodowych Mistrzostwach WSK.

STATYSTYKI W F1

SezonP.StartyPunktyZwyc.PodiumPktwł.P.pos.Naj. okr.Nie skl.Zespoły
202000000000AlphaTauri
20191321370110003Toro Rosso
201719155003004Toro Rosso
2016142025015015Red Bull, Toro Rosso
2015718950114002Red Bull
201415198005005Toro Rosso
201300000000Toro Rosso
Razem:931700 (0,0%) 3 (3,2%) 37 (39,8%) 0 (0,0%) 1 (1,1%) 19 (20,4%) 3
Objaśnienia: P. - końcowa pozycja w klasyfikacji generalnej, Zwyc. - zwycięstwa, Pktwł. - punktował, P. pos. - pole positions, Naj. okr. - najszybsze okrążenia, Nie skl. - niesklasyfikowany, ZD - zdyskwalifikowany. Starty obejmują rozpoczęte wyścigi.