CHARLES LECLERC

FerrariFerrari SF1000
Starty:42 GP
Pierwszy start w F1:Grand Prix Australii 2018
Wygrane:2 (4,8%)
Pierwsza wygrana:Grand Prix Belgii 2019
Podia:10 (23,8%)
Zdobyte punkty:303
Pole position:7 (16,7%)
Najszybsze okrążenia:4 (9,5%)
Narodowość: MonakoData urodzenia: 16 października 1997Miejsce urodzenia: Monte CarloMiejsce zamieszkania: Monte CarloOficjalna strona: www.charlesleclerc.comWzrost: 179 cmWaga: 69 kgStan cywilny: Kawaler Imiona dzieci: -

KARIERA

2019
Jest największą sensacją sezonu 2019. W zespołowym pojedynku pokonuje Sebastiana Vettela, kończąc przed nim mistrzostwa na czwartym miejscu z 264 punktami. Ponadto ma najwięcej pole position w całej stawce, siedmiokrotnie wygrywając kwalifikacje. Jego rywalizacja z partnerem z Ferrari zaognia się po letniej przerwie, kiedy zespół faworyzuje Niemca strategią w Singapurze, a w Rosji wbrew ustaleniom zespołu zostaje przez niego wyprzedzony na starcie. Do eskalacji dochodzi w Brazylii, gdzie podczas walki o czwarte miejsce dochodzi między kierowcami do kolizji. Wygrywa w Belgii oraz Włoszech, zostając pierwszym zawodnikiem Ferrari od 2010 roku, który dokonał tej sztuki przed domową publicznością.
2018
Z początku prezentuje skromne osiągi, lecz z każdym kolejnym wyścigiem nabiera coraz większego rozpędu. Przełamaniem jest Grand Prix Azerbejdżanu, w którym finiszuje na szóstym miejscu zgarniając pierwsze punkty w karierze. W trakcie sezonu jeszcze dziewięciokrotnie powiększa swój dorobek, a tuż przed letnią przerwą dociera do limitów bolidu C37, wchodząc nim w kwalifikacjach do Q3. Jego świetna postawa oraz dominacja nad doświadczonym Marcusem Ericssonem zostaje dostrzeżona przez Ferrari, które podpisuje z nim kontrakt na starty do 2022 roku po zaledwie jednym sezonie w F1. Ostatecznie zdobywa 39 punktów, które pozwalają na trzynastą pozycję w klasyfikacji.
2017
Jako mistrz GP3 awansuje do Formuły 2, która wcześniej funkcjonowała pod nazwą GP2 Series. Zasila szeregi Prema Powerteam i w oficjalnym przedsionku Formuły 1 nie ma sobie równych. Wygrywa aż siedem wyścigów i przypieczętowuje tytuł mistrza na trzy zmagania przed końcem sezonu. W F1 tym razem dołącza do Saubera, który także udostępnia mu swój bolid w czterech sesjach treningowych. Przy pomocy Ferrari udaje mu się uzyskać awans do funkcji kierowcy wyścigowego stajni z Hinwil w 2018 roku.
2016
W marcu zostaje potwierdzony jako nowy członek Akademii Młodych Kierowców Ferrari. Stajnia z Maranello decyduje się wypożyczyć go do Haasa, gdzie pełni funkcję kierowcy testowego i bierze udział w czterech piątkowych treningach. Ponadto otrzymuje szansę poprowadzenia bolidu Ferrari podczas oficjalnych sesji testowych. W juniorskich seriach awansuje do GP3 Series, które wygrywa z dorobkiem trzech zwycięstw, czterech pole position oraz łącznie ośmiu miejsc na podium.
2015
W sezonie 2015 awansuje do Mistrzostw Europy Formuły 3, reprezentując barwy ekipy Van Amersfoort. Od samego początku należy do czołówki i podczas pierwszej rundy na Silverstone zdobywa pole position, a także wygrywa trzeci wyścig. Później jeszcze dwukrotnie ustawia swój bolid na pierwszym polu, a także trzy razy jako pierwszy przekracza linię mety. Ostatecznie zajmuje czwarte miejsce w klasyfikacji, a sezon wieńczy występem w Grand Prix Makau. Na ulicznym obiekcie uznaje wyższość jedynie Felixa Rosenqvista i dojeżdża jako drugi.
2014
Przenosi się do wyścigów jednomiejscowych bolidów i zasila stawkę alpejskiej Formuły Renault 2.0. W czternastu wyścigach dwukrotnie melduje się na pierwszym miejscu, łącznie siedmiokrotnie wchodząc na podium. W końcowej klasyfikacji zajmuje drugie miejsce, ustępując jedynie protegowanemu McLarena - Nyckowi de Vriesowi. Zalicza również sześć występów w Eurocupie, trzy razy dojeżdżając na podium.
2005 -2013
W wieku ośmiu lat zasiada za kierownicą gokarta i rozpoczyna profesjonalne starty pod okiem ojca Herve'a oraz Philippe Bianchiego. W latach 2005 oraz 2007-2008 wygrywa francuskie mistrzostwa PACA, w sezonie 2009 jego łupem padają francuskie mistrzostwa kadetów, a w 2010 roku tryumfuje w domowym Junior Monaco Kart Cup. Kolejny rok przynosi następne sukcesy i są nimi tytuły w Mistrzostwach Świata KF3, CIK-FIA Karting Academy Trophy oraz w ERDF Junior Kart Masters. W sezonie 2012 wygrywa WSK Euro Series, a w 2013 roku przystępuje do Mistrzostw Świata w kategorii KZ i ustępuje jedynie Maksowi Verstappenowi. Ponadto trafia pod skrzydła menedżera Nicolasa Todt'a.

STATYSTYKI W F1

SezonP.StartyPunktyZwyc.PodiumPktwł.P.pos.Naj. okr.Nie skl.Zespoły
202000000000Ferrari
201942126421018742Ferrari
20181321390010005Sauber
201700000000Sauber
201600000000Haas
Razem:423032 (4,8%) 10 (23,8%) 28 (66,7%) 7 (16,7%) 4 (9,5%) 7 (16,7%) 3
Objaśnienia: P. - końcowa pozycja w klasyfikacji generalnej, Zwyc. - zwycięstwa, Pktwł. - punktował, P. pos. - pole positions, Naj. okr. - najszybsze okrążenia, Nie skl. - niesklasyfikowany, ZD - zdyskwalifikowany. Starty obejmują rozpoczęte wyścigi.